زمینه و هدف: گیاه پونه سای سبلانی Nepeta MENTHOIDES از جمله گونه های انحصاری شمال غرب و آذربایجان ایران محسوب می شود. نمونه هایی از این گونه از دامنه کوه سهند جمع آوری گردید و اسانس آن مورد تجزیه قرار گرفت.روش ها: اسانس گیاه Nepeta MENTHOIDES به روش تقطیر با آب تهیه شد و سپس اجزای آن به وسیله دستگاه GC/MS مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: از بین 18 ترکیب شناسایی شده که %97.07 کل اسانس را تشکیل می دادند، نپتالاکتون (ایزومر 4aa, 7a, 7aa) با %36.85، -1,8 سینئول (%31.29)، 1- ترپینن -4- ال (%4.39) آلفا – ترپینئول (%4.2)، ژرانیل استات (%3.5)، نریل استات (%3.5) و بتا – پینن (%3.39) ترکیبات عمده اسانس بودند.نتیجه گیری: از مطالعه نتایج حاصل از این پژوهش و یافته های قبلی چنین بر می آید که از نظر ترکیبات شیمیایی موجود در اسانس، می توان دو کموتایپ: نپتالاکتون و 8، 1- سینئول را در گونه Nepeta MENTHOIDES تشخیص داد.

به منظور بررسی عملکرد سرشاخه و خصوصیات مرفولوژیک و بازده اسانس، بر روی 9 جمعیت از سه گونه پونه سا (Nepeta spp. ) شامل گونه های Nepeta cataria L.، Nepeta MENTHOIDES Boiss. & Buhse و Nepeta racemosa Lam. آزمایشی در مجتمع تحقیقاتی البرز کرج وابسته به مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور اجرا شد. بذرهای جمعیت ها در سال 1393 داخل سینی های جیفی پات حاوی کمپوست کشت شدند و پس از رشد کافی به داخل زمین انتقال یافتند و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار کشت شدند. در هر تکرار 15 بوته به فواصل نیم متر کشت و از سیستم آبیاری قطره ای آبیاری شدند. در طول اجرای آزمایش از صفات ارتفاع گیاه، تعداد شاخه اصلی، وزن تر و خشک سرشاخه بوته، سطح تاج پوشش، تعداد گل در بوته، درصد اسانس و عملکرد اسانس در بوته اندازه گیری به عمل آمد. برای اندازه گیری بازده اسانس، سرشاخه های گلدار پس از خشک شدن در سایه با روش تقطیر با بخار آب اسانس گیری شدند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که تفاوت بین گونه ها برای کلیه صفات بجز وزن سرشاخه معنی دار بود. نتایج نشان داد که گونه N. cataria با طول دوره رویشی بیشتر و تأخیر در شروع گلدهی به عنوان گونه دیررس و گونه های N. MENTHOIDES و N. racemosa به عنوان زودرس شناخته شدند. گونه N. cataria دارای کمترین سطح تاج پوشش نسبت به دو گونه دیگر بود. بیشترین ارتفاع بوته در گونه N. MENTHOIDES با (90. 1 سانتی متر) و بیشترین تراکم گل در گونه N. racemosa (با 15. 7 گل در بوته) بدست آمد. در مقایسه بین جمعیت ها، نتایج نشان داد که در گونه N. cataria (جمعیت 15062-اراک) دیررس و دارای عملکرد اسانس و (جمعیت 21132-بافق) دارای وزن سرشاخه بیشتری بود. در گونه N. MENTHOIDES (جمعیت 27795-مشکین شهر) دارای سطح تاج پوشش بزرگتری بود.

پونه سا (Nepeta) از بزرگ ترین جنس های تیره نعنا بوده و ایران از خواستگاه های اصلی آن است. در مورد بررسی فعالیت های زیستی متابولیت های ثانویه جنس پونه سا، گزارشات متعددی وجود دارد که نشان دهنده اهمیت این جنس است. در این پژوهش، کمیت و کیفیت اسانس 12 توده از گونه های ایرانی پونه سا، N. cataria، N. MENTHOIDES و N. crassifolia، کشت شده در منطقه غرب تهران، مطالعه شد. همچنین، کارآمدی اجزای اسانس، در بررسی روابط درون و بین گونه ها ارزیابی شد. اندام های گیاهی در مرحله گل دهی کامل، برداشت شده و پس از خشک شدن در سایه، به روش تقطیر با آب، اسانس گیری شدند. بررسی کمی و کیفی اجزای اسانس، به ترتیب با استفاده از دستگاه های GC و GC/MS انجام شد. به منظور تعیین نقش هر یک از اجزای اسانس در تنوع درون و بین گونه ای، از روش تجزیه به مؤلفه های اصلی استفاده شد. بیشترین بازده اسانس به توده مرکزی از گونه N. cataria (5/2 %) تعلق گرفت. در گونه N. cataria، نپتالاکتون II (a4-آلفا، 7-آلفا، a7-بتا نپتالاکتون)، در گونه N. MENTHOIDES، دو جزء 1، 8- سینئول و نپتالاکتون II و در N. crassifolia، سه جزء نپتالاکتون I (a4-آلفا، 7-آلفا، a7-آلفا نپتالاکتون)، 1، 8- سینئول و نپتالاکتون II، ترکیب(های) غالب اسانس را تشکیل دادند. گونه های N. crassifolia و N. cataria به ترتیب از نظر میزان نپتالاکتون I و II، جایگاه های اول را به خود اختصاص دادند. از نظر میزان کل نپتالاکتون در اسانس، گونه N. cataria (1/99-8/97%) رتبه اول را داشت. همچنین، نتایج، کارآمدی اجزای اسانس در تمایز گونه ها و تعیین روابط درون و بین گونه ها را به اثبات رساند. در این پژوهش، بر اساس اجزای اسانس، گونه های N. crassifolia و N. cataria در یک گروه مجزا از گونه N. MENTHOIDES قرار گرفتند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سیستم عددی مانده ­ای [1] به دلیل انجام عملیات جمع، تفریق و ضرب در کانال­های موازی باعث بهبود سرعت محاسبات می­گردد. برای استفاده از این سیستم به انجام عملیات تبدیل از دودویی به مانده­ای و مانده­ای به دودویی نیاز است. وجود سربار محاسبات تبدیل می­تواند باعث کاهش کارایی در به­ کارگیری از این سیستم گردد، مگراینکه تعداد عملیات مانده ­ای متوالی به قدری زیاد باشد که زمان سربار تبدیلات را پوشش دهد. در این مقاله با بررسی مجموعه سه پیمانه ای {2n-1, 2n, 2n+1} مشخص شد که به ازای چه تعداد عملیات متوالی جمع یا ضرب، استفاده از عملیات مانده­ ای منجر به سرعت بیشتر می­گردد. نتایج نشان­ می­دهند که در صورت استفاده از جمع­ کننده با انتشاررقم نقلی[2]، در پیمانه­ های با عرض بیشتر از 8 بیت ( n>8 ) اگر تعداد عملیات متوالی حداقل4 باشد، باعث تسریع در محاسبات می­گردد. به همین ترتیب در عمل ضرب و جمع­کننده­ی پیشوندی تعداد توالی به 2 کاهش می­ یابد.